Shënimet e Terapistit

Fjalia “Secure men do not ‘feel the need’ to punish” përmbledh në mënyrë të shumë përqendruar një mendim që është formësuar tek unë përgjatë një viti studime doktorale mbi temën e konstruktit të mashkullimit dhe një rrugëtimi të përditshëm me mendimin Frojdian. Para se të vinte në këtë formë që e lexoni si përfundimtare për tani, kishte forma të tjera akoma embrionale do ti quaj si përshembull: ‘kufinj’, ‘react’ apo ‘shout out’. Kjo nuk është një fjali e krijuar në një moment dëshpërimi nga e shumëditura inteligjencë artificiale. Në optikën time kjo fjali pëmban një të vërtetë psikodinamike thellësisht thelbësore. Në

Prej javësh më shqetëson një seri reklamash për rituale spirituale dhe eksperienca të reja që hyjnë në Shqipëri me traditë nga vendet e Amerikes Latine. Ritualet ‘Ayahuasca’. Secili ka të drejtën të më thotë se nuk di mjaftueshëm, dhe e vërtetë mund të jetë, mund të mos di mjaftueshëm, dhe ky mund të jetë tërësisht një reagim naiv imi.Por… Sado përpiqem të mos e angazhoj veten me gjëra që nuk përbëjnë prioritetin kryesor, ndiej një shqetësim që nuk më largohet lehtë. Nuk është vetëm për Ayahuasca-n si substancë, por për mënyrën se si po flitet për të, për mënyrën se si

Nuk është gjithmonë e lehtë të jesh terapist në kohën që jetojmë. Kjo nuk ka të bëjë me individët që marrin terapi, ata, në mënyrën e tyre, mbeten të njëjtë: të ndërlikuar, në nevojë për një kuptim në jetën e tyre, të lënduar, të guximshëm. Por me mënyrën se si është duke ndryshuar mënyra se si ndodh psikoterapia, mënyra si ajo përjetohet, promovohet apo kuptohet në ditët e sotme. Me mënyrën se si ne, si profesionistë, jemi duke u vendosur përpara syve të tjetrit. Dikur, imazhi i psikoterapistit kishte të bënte më shumë me një mungesë: mungesë ekspozimi, mungesë njohjeje të

Ka diçka thellësisht çlodhëse në faktin se, pas kaq vitesh pune të cilat nuk janë shumë, por as pak, nuk ndjej asnjë nxitim për të dhënë një përgjigje për çdo gjë. Jo sepse nuk kam mendime, përkundrazi, por sepse kam mësuar t’i ruaj për vete. E megjithatë, në këtë kohë të re të psikologjisë së përgjigjeve të menjëhershme, të specialistëve në instagram dhe të interpretimeve një-minutëshe, duket se gjithçka duhet të shpjegohet menjëherë madje. Nëse nuk e kupton ankthin e tjetrit brenda tre minutash, me një skemë ngjyrash metaforike që duket se të ngrenë në qiell teksa e dëgjon, je jo-profesional.

Në praktikën psikanalitike, rrallë ka një subjektivitet që ngjall kaq shumë ndjeshmëri, hutim dhe vuajtje sa figura e partnerit narcistik. Jo thjesht për shkak të kompleksitetit të strukturës së tij, por sepse përmes tjetrit, ai shpesh lë pas një psikikë të dëmtuar, të zhveshur nga besimi, e ndonjëherë edhe nga vetë-kuptimi. Narcizmi, ashtu siç e konceptoi fillimisht Z. Frojd, nuk është një cilësi morale apo një etiketim sjelljeje, por një stad në zhvillimin e vetes, një mënyrë që subjekti e organizon veten në raport me dashurinë, me humbjen, me objektin e dashurisë. Narcizmi primar përshkruan fazën e hershme ku libidoja është